1946 yazında, on sekiz yaşında ince yapılı bir genç adam, Morihiro Saito, Ueshiba’nın yanına geldi. Saito, 31 Mart 1928’de Ueshiba’nın dojosuna bir kaç kilometre uzakta, küçük bir köyde dünyaya gelmişti. Her Japon genci gibi, o da feodal Japon savaşçıları Matabe Goto ve Jubei Yagyu’ya hayrandı. Japonya’da savaş öncesi ve sonrası erkekler için judo ve kendo bilmemek ayıp sayılıyordu. Hatta, bu sanatlar okul eğitim müfredatında bile yer alıyordu. Genç Saito da, okulda kendo çalışmasını seçmişti. İlk gençlik yıllarında ise Saito, Shito-Ryu Karate ve Judo eğitimi de aldı. Ueshiba altmışlarına gelmiş, yıllardır yaptığı çalışmaların sonucunda kuvvetli bir vücuda sahipti. Uzun yıllardır sürdürdüğü ağır eğitim temposundan kurtulduğu için, kendi kişisel çalışmalarına ve münzevil yaşam tarzına çok daha fazla vakit ayırabilmeye başlamıştı. Ueshiba’nın savaştan önce on binlerce öğrenciye ders vermiş olmasına rağmen, savaş sonrası tablo sonucunda yanında ancak bir kaç takipçisi kalmıştı. Müttefik Kuvvetlerce savaş sanatları yasaklanmıştı, ancak bu yasak kırsal bölgelerde tam olarak uygulanamıyordu. Hatta Ibaragi Bölgesi’nde pek de önemsenmemişti. Savaş sonrası bu ilk yıllarda, Müttefik Kuvvetlerin bu yasağı nedeniyle, Morihei Ueshiba yaşadığı çiftliğe, burada yapılan çalışmalara dikkat çekmemek için, “Aiki Çiftliği” adını vermişti.

Morihiro’nun savaş sanatları hakkındaki düşüncesi köklü bir değişim geçirmiştir. Bunun nedeni ise, halk arasında dolaşan dedikodulara bakılırsa gizemli bir savaş sanatını çalışan, ince ve beyaz bir tutam sakalı olan yaşlı bir adamla karşılaşmasıydı; O’sensei ile… O yıllarda Japonya’ya hakim olan yoksuluk, İwama Dojosu’ndaki az sayıdaki öğrencinin de eğitime devam etmesini giderek daha da zorlaştırmıştı. Morihiro’nun kendini eğitime adamasını ve şevkini gören Ueshiba da özel hayatında ona giderek daha fazla güvenmeye başlamıştı. Sonunda, genç Saito her gün kurucuya hizmet etmeye başladı.